ب : دليل دوّم روايت سكونى از مولانا الصادق عليه السلام است كه در اين باب وارد شده . در اين روايت آمده است : حضرت مولانا امير المؤمنين عليه السلام فرمودند : كسى كه طبابت و دامپزشكى مىنمايد لازمست از ولىّ و صاحب معالج برائت گيرد و در غير اين صورت اگر حادثه‌اى رخ داد ضامن مىباشد . و اينكه در روايت امام عليه السلام فرمودند از ولىّ معالج اخذ برائت كند جهتش آن است كه اگر مريض تلف شود كسى كه از طبيب و بيطار مطالبه ضمان مىنمايد ولىّ او مىباشد و چون ابراء ذمّه قبل از استقرار و ثبوت جنايت شرعا امضاء گرديده لاجرم سزاوار است پيش از معالجه از كسى كه بعدا حق مطالبه مىكند اخذ برائت نموده تا بدين وسيله حقّ مذكور را از او ساقط نمايد . تنافى بين ظاهر عبارت مصنف و روايت و توجيه مرحوم شارح براى رفع آن سپس شارح ( ره ) مىفرماين : ولى معذلك كلّه از ظاهر عبارت مصنف اينطور برمىآيد كه [ مبرء ] يعنى ابراء كننده طبيب خود مريض است نه ولىّ او چه آنكه وى فرمود : و لو ابرئه المعالج ، و كلمه [ معالج ] معادل همان مريض مىباشد و حكم ابراء نيز البته همينطور است كه از ظاهر متن استفاده مىشود يعنى على القاعده مبرء بايد خود مريض باشد نه ديگرى و وجه آن را مىتوان يكى از دو امر دانست :